de 2 weken er na.

De 2 weken er na die bespaar ik. Wat heb ik een pijn gehad. Vrijdags de seh, alles was toch goed dus je moet alleen naar de wc om te poepen want je zit vol. Geen poeiers en pillen mee als pijnstilling of klisma's. Je zit vol. Geen schoorsteentje voor thuis. Zondags weer eerste seh want wel ontlasting gehad maar andere pijn bij het litteken. Nu  kreeg ik dan eindelijk wat mee. Tramadol. Tjeetje eindelijk. Eindelijk kwamen de oranje olifanten weer terug en kon ik dan toch heel voorzichtig wat meer naar het toilet en een keer wat te drinken pakken. Meer kon ik niet want het was allemaal erg pijnlijk. Zeer pijnlijk.
Vrijdags een week na de operatie begon mijn litteken rood te worden en warm te worden. Dus huisartsen post. Deze man schrok zich rot. Normaal gesproken moets ik weer naar de seh maar omdat de operatie bijna 14 dagen er voor was geweest kreeg ik een ab kuurtje. Want het was goed onstoken. Smaandags moest ik terug naar de eigen huisarts. Die maandag naar de eigen huisarts. Dus 3x seh 1x huisartsenpos 1x eigen huisarts 2x contakt gehad met assistente die zei dat ik goed vezels moest eten ja doe ik ook zo grof mogelijk en niet kunnen poepen. Nee mevrouw we kunnen nog niets. over 2 weken heeft u een afspraak staan tot die tijd goed bewegen vezels eten en goed blijven drinken. Tjeetje bewegen met zo'n pijn hoe kon ik dat? Zonder mij te hebben gezien. Dus op naar de eigen huisarts.  En toen maar een spoed controle.
Voor dinsdags. De rest volgt  nog

13 tot er met 15 september 2011

13 september 2011. De laatste dag dat ik voor de ziektewet ging werken. Bewust om niet zenuwachtig te worden. Manlief had vrij genomen. Kindjes bij oma gebracht. Heb die nacht goed geslapen niet zenuwachtig. Om 7 uur moest ik me melden in het ziekenhuis en zou naar afdeling n0 of n1 moeten.
14 September om 10 voor 7 melden we ons dan eindelijk in het ziekenhuis bij de receptie want zo stond het in de brief van het ziekenhuis. Het werd 7 uur het werd 10 over 7. Wij en nog een ander stel keken elkaar aan en in een rustig ziekenhuis kwam het leven langzaam op gang behalve het personeel die ons moest komen ophalen. Kwart over 7 nog niemand. Dus tijd om ons nogmaals even te melden. De reseptioniste vertelde dat er echt wel iemand kwam. Maar vreemd vonden we het wel. Dus nog maar 5 minuten gewacht en nogmaals naar de receptie. Zij belde richting afdeling waaruit bleek dat zij overvol waren en niet de moeite hadden genomen om dit door te geven of iemand stuurde van de desbetreffende afdeling. En waar ik naar toe moest wisten zij ook niet. Dus maar bellen. Uiteindelijk was het 5 voor half 8. 35 minuten later nadat we ons gemeld hadden werd ons doodleuk verteld dat we naar Gynicologie mochten om ons daar te melden. Jawel hoor je maagbandje wordt verwijderd en je ligt op gynicologie. Vreemde combi. Dus lachen van zenuwen richting lift en uiteindelijk kwamen we op gynicologie aan. Werden naar de wachtkamer gestuurd. Daar nog even wachten. Jeetje als ze maar niet denken dat ik moet bevallen. Of mijn baarmoeder moet verwijderen want die heb ik niet. Dus grappen maken ondertussen. Totdat er een allerliefste verpleegster kwam die verbaast was dat we pas om half 8 er waren. Ze had ons om 7 uur verwacht. Dus haar verteld hoe en wat. En ze was erg boos. Niet op ons maar op de andere afdeling. Nu moest er opgeschoten worden want om 7.45 uur moest ik op de OK zijn. Er was ondertussen geen tijd meer voor de ab kuur. Dus heel snel het rustgevende pilletje ingenomen naar de wc plassen en omkleden en nog geen 10 minuten later lag ik in het kamertje voor de OK. Dus helemaal geen tijd om er over na te denken. Rond half 2 was ik weer terug op gynicologie. Met morfine. Jeetje de oranje en rode olifanten kwamen goed voorbij wat een fijn en heftig lekker spul was dat. Heerlijk. Die dag goed onder zeil. Er kwam verder qua artsen niemand langs. De verpleegkundigen hebben alles in alles moeten stellen om aan info te komen want er was geen overdracht wat wel en niet mocht. Wat hebben die meiden en broeder een moeite gedaan en moeten doen voor mij. Maar was ook geen normale situatie. Erg lieve afdeling. En had geluk daar. Maar doordat afdeling N1 niets had qua info lag ik daar maar een beetje. Met morvine ging het goed. Geen pijn. De volgende dag zat ik alweer uit bed aan tafel. Duizelig natuulijk en zonder morvin met het maagbandje in mijn kastje. Daar was het elendige ding. Maar wel 11 mooie jaren gehad. Nu moest ik het op eigen kracht doen. Dat zou gaan lukken. Dacht ik.
15 September kwam er een co assistent aan mijn bed. Te vragen hoe ik me voelde. TJa met morvine goed natuurlijk. Dus ik mocht die zelfde dag naar huis. Amper 24 uur er voor geopereerd. Zonder pillen en poeiers zonder dat ik daar uberhoubt naar het toilet geweest was voor de grote boodschap zonder ab kuur zonder pijnstilling. Ik mocht gaan. Daar was ik. Donderdags. Met een boel pijn. Maar ik was thuis. Kindjes blij papa blij mama blij poezen blij. Ik kon mijn leven doorgaan zonder maagbandje.

rest van het verhaal

Even vergeten de rest van het verhaal er bij te schrijven.
Nou begin 2011 begon ik meer last te krijgen van mijn gezondheid. Mijn aanprikpunt zat tussen mijn borstbeen en drukte ws op mijn longen. Waardoor ik longonsteking brongitus en erge hoest kreeg waar ik niet vanaf kwam. Het eten ging slechter. Hoefde weinig te eten of ik zat alweer op de wc. Er was niets meer aan. Ontdanks mijn bandje voelde ik me lichamelijk prettig. Maar had meer ongemakken van het ding dan gemak. Halve wege het jaar begon mijn aanprikpunt ook zeer te doen. Ik kreeg zelfs maagpijn hierdoor. Dus samen met mijn man en omgeving veel gepraat hier over. Wat doe je. Ga je zo door met hoesten en pijn hebben elke keer puffen ab kuurtje voor de ontstekingen bang zijn dat het bandje verschoof. Nee dat was me na 10 jaar niet meer de moeite waard. Dus de stap naar de chirurg genomen en overlegd dat we 14 september het bandje zouden verwijderen.

de 10 jaar met de maagband.

Zo bleef ik een poos op 20 kilo staan. Er ging hoe ik ook minder at niets meer van af. Helemaal niets meer. En ineens daar kwam het weer. Daar ging de 3e 10 kilo weer en de 4e 10 kilo. Al met al was ik 40 kilo kwijt. Met 10 keer het bandje opspuiten.
De eerste keer dat mijn bandje opgespoten was weet ik nog als de dag van gisteren. Ineens ging er van helemaal niets in het maagbandje naar 4 cc fysologisch zout. Dat spoten ze via het ventiel wat ze onder mijn borstbeen geplaatst hadden met een lange naald via de huis in het bandje. Eenmaal thuis kon ik niets meer. Zelfs water ging er niet meer in. Alles kwam er in slijmvorm weer uit. Wat was ik beroerd. Zo gingen de kilo's er wel af. Dus maar weer de chirurg gebeld en zo kon ik naar de eerste hulp. En werd er 2 cc fysologisch zout uit gehaald. En ik weer kon eten. Zo is er een aantal keren iets te veel fysologisch zout ingespoten waardoor ik 2 dagen later op de eerste hulp zat omdat ik niets binnen kon houden. Geen vloeistof geen eten helemaal niets. Schijnbaar was ik de gene waarbij er niet meer dan 2cc in kon.
Al die jaren met mijn maagband heb ik me fit gevoeld. Goed gevoeld. Goed kunnen eten lekker kunnen eten. Veel dingen gingen niet meer. Brood ging moeilijk vlees idem dito. Je gaat op zoek naar dingen die wel kunnen. Gelukkig was mijn smaak veranderd. Dus friet vond ik vreselijk om te eten. At het wel mee maar dat was maar een paar. Met het gevolg dat patat vaak vast zat boven mijn maagbandje en ik vaak mijn vinger in mijn keel moest steken om de patat uit te spuggen. Brood vlees macaroni spagetty daarbij zat ik ook vaak bij op de wc. In stress situaties of als ik niet lekker in mijn vel zat zat ik vaker op de wc om over te geven. Ik ben heel lang op 84 kilo gezeten. Kon veel kleding weer aan. Al altijd wel gezet. Maar wel in kleding. Voelde me goed.
Ik zal snel een volgende blog schrijven waarom ik heb besloten om mijn maagband te laten verwijderen. En  nu het leven na de maagband.